Witaj na stronie głównej Biuletynu Informacyjnego Osób Niepełnosprawnych

Życie urwało mi się całkowicie pod koniec dwutysięcznego roku, dokładnie 21 grudnia. Za chwilę stuknie następny roczek tej mojej niepełnosprawności. Dla takiej bardzo młodej dziewczyny wypadek to był szok. Posypali się znajomi. Nie myślałam wtedy ani o pasjach, ani o jakiś przyjemnościach. Mieszkałam poza Lublinem. W głowie siedziało mi przekonanie, że strasznie się wstydzę tego, że jestem osobą niepełnosprawną; że jestem na wózku. Że jak wyjdę na zewnątrz, to ktoś mnie zobaczy. Z takiej rozbieganej i rozchachanej  dziewczyny, stałam się inwalidką (strasznie nie lubię tego słowa, ale celowo go użyłam) i siedziałam w domu 6 lat. Nigdzie nie chciałam wychodzić. Nic nie chciałam robić. Jeżeli ktoś mnie ubrał, czy pomógł mi się ubrać, to byłam ubrana. Jeżeli ktoś mnie uczesał, to byłam uczesana. Stwierdziłam, że bez sensu jest takie życie na tym wózku, że nic mnie nie czeka i tak dalej. Uczęszczałam na zajęcia aktywnej rehabilitacji raz w tygodniu z… czytaj więcej o Ewa Michalak-Łosiewicz: Życie bez pasji? Straszne nudy!