Witaj na stronie głównej Biuletynu Informacyjnego Osób Niepełnosprawnych

Z panią Zofią Widz-Baryłą umówiłyśmy się na telefon w poniedziałek po południu, gdy już wróci z Lublina z kilku spotkań związanych z jej działaniami. Gdy zadzwoniłam, okazało się, że moja Rozmówczyni zamiast popijać herbatkę w domowym zaciszu, ma przymusową przerwę – czeka w śnieżycy na Dworcu, bo jedno spotkanie się przedłużyło, autobus nie poczekał, a do kolejnego jeszcze trochę czasu. Postanowiłyśmy wykorzystać ten nieplanowany czas na rozmowę. Znienacka, nie tylko treść, ale i forma rozmowy przybrała tryb „ngosowy” – odpowiedź na potrzebę chwili, wykorzystanie momentu, energia i elastyczność. Gdybym miała scharakteryzować panią Zofię – użyłabym tych samych określeń. Tak się złożyło, że jako nauczyciel przeszłam na emeryturę trochę wcześniej urodził mi się wnuk, więc przeniosłam się do Lublina, żeby wnuka bawić, a jak poszedł do przedszkola, to się zapisałam do lubelskiej  Szkoły Superbabci i Superdziadka.  Później wróciłam do Janowa. No i to wszystko, czego się w Lublinie nauczyłam, przeflancowałam, przeniosłam… czytaj więcej o Zofia Widz-Baryła: Ludzie muszą wiedzieć, że mogą na mnie liczyć