Słyszałem komentarz po przegranej Polaków z Ukrainą, ciągle nie możemy wyjść z tego dołka piłkarskiego, chyba prześladuje nas syndrom po zdobyciu 3-go miejsca na Mistrzostwach Świata w 1974 r.
Przecież są inne dyscypliny w których zdobywamy medale, na przykład niepełnosprawni sportowcy na Igrzyskach Paraolimpijskich w Londynie w 2012 r. zdobyli aż 36 medali i zajęli 9 miejsce w klasyfikacji turnieju. Zdobyli więcej medali niż pełnosprawni sportowcy na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie w 2012 r. – 10 medali i 20 miejsce w klasyfikacji turnieju. Poza tym, nie dostrzegamy i nie nagłaśniamy zwycięstw nawet tych małych. Ale nie o tym, mowa.
Rozpalić swój żar!
Przeczytałem ostatnio o pewnej nastolatce Beatrice Vio, pseudonim Bebe. Od 6 roku życia trenowała szermierkę, lecz kiedy miała 11 lat zachorowała i konieczna była amputacja kończyn górnych i dolnych. Mimo dramatu pokonała lęk i zaczęła trenować na wózku inwalidzkim. Twierdzi, że nie boi się walki i walczy do końca i na razie jej celem jest dobrze się bawić. Niemal zawsze uśmiechnięta, widać jak emanuje z niej radość. W swojej ekipie jest ulubienicą, zawsze jest ktoś w jej pobliżu, nigdy nie jest sama. Na XII turnieju o Szablę Kilińskiego w Warszawie zdobyła srebrny medal wygrywając z 15-letnim Kajetanem Ruszczykiem.
Jest wiele dyscyplin które nas fascynują i chcielibyśmy je uprawiać, nic nie stoi na przeszkodzie aby to robić – jak widać z przykładu młodej Włoszki – możemy się wykazać, nawet gdy wychodzi to komuś ułomnie nikt nie może nam zarzucić, że nie próbowaliśmy.