Dnia 30 listopada 2020 r. odszedł od nas Stanisław Witer. Poświęcając Mu tych kilka słów wspomnienia nie chcę koncentrować się na Jego niepełnosprawności – Stanisław był poruszającą się na wózku osobą.
Poznałem Go bowiem przede wszystkim jako osobę życzliwą i uczciwą, niezłomnego, bezkompromisowego i oddanego działacza Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela – formacji zabiegającej o poszanowanie praw obywatelskich w PRL. Był jednym z wielu przedstawicieli tego nurtu, którzy wywodzili się ze środowiska osób niepełnosprawnych – do grona Jego współpracowników należał m.in. niewidomy ś.p. Zdzisław Jamrożek (ROPCiO i KPN), któremu poświęcone kiedyś zostało moje opublikowane na naszym portalu wspomnienie oraz wielu innych działaczy z dysfunkcją wzroku.
Myślę, że zbyt łatwo byłoby tłumaczyć zaangażowanie w strukturach opozycyjnych tamtego czasu niepełnosprawnością – brakiem czegokolwiek do stracenia (w tamtych latach inwalidztwo należało do pierwszoplanowych czynników wykluczenia społecznego), czy nawet zahartowaniem w zmaganiach o przezwyciężenie wynikających z niepełnosprawności ograniczeń.
Podejmowanie działań w obronie praw człowieka w PRL wymagało czegoś więcej: bezinteresowności, odwagi i wiary w ideały takie, jak Sprawiedliwość, deptane wówczas prawa Ojczyzny i Kościoła. Taką właśnie skromną i bezinteresowną osobą pozostał Stanisław do końca.
… Przesuwają mi się przed oczyma sytuacje, w których inni mogli liczyć na Jego wsparcie i