BIULETYN INFORMACYJNY OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH
Cztery osoby stoją obok siebie na tle białej ściany i ciemnych, drewnianych schodów. Od lewej: kobieta w brązowym kardiganie (Barbara Maślak), kobieta w niebieskim swetrze z dłońmi wzdłuż ciała (Alicja Czajka) , kobieta w okularach i czarnej bluzce oraz uśmiechnięty mężczyzna w granatowej koszuli trzymający białą kartkę.

Sztuka, która przynosi równowagę. Akwarelowy świat Alicji Czajki [11.02.2026]

11 lutego 2026 roku o godzinie 12.30 w historycznej sali renesansowej Młodzieżowego Domu Kultury nr 2 w Lublinie, odbył się uroczysty wernisaż wystawy malarstwa Alicji Czajki „Pejzaże szeptem pisane”, zorganizowany z okazji Światowego Dnia Chorego. Wydarzenie, przygotowane we współpracy ze Środowiskowym Domem Samopomocy Misericordia, stało się przestrzenią intymnego dialogu artystki z naturą poprzez prezentację jej niezwykłych akwarelowych pejzaży i kwiatów.

W sali renesansowej, wśród białych łuków i historycznego anturażu, rozgościł się świat rzadko spotykanej łagodności. Prace Alicji Czajki – uczestniczki warsztatów ŚDS Misericordia – to manifest uważności. Akwarela na papierze nie wybacza błędów, wymaga skupienia i czystości intencji. Właśnie to skupienie biło z każdej wyeksponowanej ramy.

Pani Barbara Maślak, która od lat towarzyszy artystce w jej twórczej drodze, przywołała słowa Vincenta van Gogha: „Sztuka jest najwspanialszym sposobem, w jaki człowiek może wyrazić swoją duszę”. Patrząc na zgromadzonych, dodała z dumą:

„Prace Alicji odzwierciedlają jej duszę. Miałam przyjemność patrzeć, jak wspaniale się rozwija, jak jest skupiona”.

Podkreśliła przy tym, że eksponowane prace są wiernym odzwierciedleniem wnętrza artystki, a lata wspólnej pracy pozwoliły zaobserwować wspaniały rozwój i niebywałe skupienie nad każdym ruchem pędzla.

W kręgu przyjaciół i autorytetów

Wydarzenie przyciągnęło rzeszę gości, tworząc żywy most między światem sztuki a misją wsparcia. Wśród nich znaleźli się m.in. ks. prałat Tadeusz Pajurek, ks. Jerzy Cieślicki, rektor Kościoła Rektoralnego pw. św. Judy Tadeusza, ks. Bogusław Suszyło, rektor kościoła św. Piotra oraz ks. Tadeusz Liminowicz terapeuta wspierający z WTZ Misericordia. Głos zabrała również Joanna Olszewska, Dyrektor Wydziału ds. Osób Niepełnosprawnych, dziękując za to, że miasto może stać się częścią tak pięknej artystycznej podróży. Obecność przedstawicielek Wydziału Zdrowia – Małgorzaty Kępy-Mitury, Grażyny Jackowskiej i Danuty Gancewskiej – oraz Arkadiusza Sadowskiego, dyrektora ZAZ Misericordia, dopełniła obrazu wydarzenia jako istotnego punktu na społeczno-kulturalnej mapie Lublina.

Inny, lepszy świat

Najmocniej wybrzmiały jednak słowa ks. Tadeusza Pajurka, który zwrócił się bezpośrednio do bohaterki dnia. Jego wypowiedź stała się kluczem do zrozumienia tej wystawy:

„Osoby takie jak pani potrafią patrzeć dalej, widzieć więcej i przeżywać w sercu to, czego my nie potrafimy dostrzec. Pani potrafi zatrzymać się na chwilę, dostrzec piękno i zamknąć je na papierze, w obrazie i podarować komuś, kto idąc, na nowo poczuje, że jest w innym świecie – lepszym i pięknym. Tym, który tak bardzo nas uspokaja i pomaga, abyśmy nabrali równowagi”.

Sztuka, która nie krzyczy

Wystawa Alicji Czajki to lekcja pokory. Tu maki nie tylko mają kolor, one mają charakter; tu leśna ścieżka nie prowadzi w głąb lasu, lecz w głąb emocji. W świecie, który pędzi, ogłuszając nas nadmiarem bodźców i cyfrowym szumem, te akwarele stają się rodzajem duchowej kotwicy. Każdy płatek maku, każda linia leśnej ścieżki wyczarowana przez artystkę, jest zaproszeniem do zatrzymania się w pół kroku. To sztuka, która nie domaga się poklasku głośnym krzykiem kolorów, lecz kusi widza subtelnością szeptu, zmuszając do pochylenia się nad detalem.

Obserwując gości wernisażu, którzy z niemal nabożnym skupieniem śledzili ruchy pędzla uwiecznione na papierze, trudno było oprzeć się wrażeniu, że Pani Alicja dokonała aktu artystycznej alchemii. Przekuła codzienność w poezję, a osobiste przeżycia w uniwersalny język piękna, który koi i daje nadzieję. Te obrazy zostają pod powiekami długo po wyjściu z galerii, przypominając nam, że prawdziwa siła drzemie w łagodności, a najpiękniejsze światy buduje się z uważności i pokory wobec natury. Artystka podarowała nam nie tylko estetyczne doznania, ale przede wszystkim przestrzeń do oddechu – ten „inny, lepszy świat”, w którym każdy z nas może na chwilę odnaleźć utraconą równowagę.

Wystawę można oglądać do końca lutego w MDK nr 2, Bernardyńska 14a.

Galeria zdjęć

Tekst i foto: Agnieszka C. Gałązka

Materiał powstał w ramach projektu „Wzmacniamy aktywność” 
realizowanego w okresie 01.01.2025 r. – 29.02.2028 r.
przez Lubelskie Forum Organizacji Osób Niepełnosprawnych – Sejmik Wojewódzki

Zadanie publiczne jest dofinansowane ze środków PFRON 

UWAGA: Pobieranie, kopiowanie i jakiekolwiek inne wykorzystanie treści dostępnych w powyższym materiale wymaga pisemnej zgody LFOON – SW będącego właścicielem serwisu www.niepelnosprawnilublin.pl.

Facebook