Prowadzony od lat kilkunastu przez mgr pedagogiki Ewę Dudziak Teatr „Przebudzenie” to teatr o swoistym, głęboko humanistycznym obliczu.
Aktorami, niejednokrotnie także współtwórcami scenariusza i wykonawcami rekwizytów są tutaj osoby chorujące psychicznie. Angażują się one zresztą we wszystkie etapy powstawania widowiska: zapraszają na spektakl, są konstruktorami elementów scenografii, współdecydentami w kwestii sposobu realizacji scenariusza. Same decydują o celowości przełożenia scenariusza teatralnego na język pantomimy, animacji lalką, teatru czarnego, teatru cienia, czy też teatru opartego na planie żywym.
Powiedziałem, że teatr, o którym mowa posiada oblicze głęboko humanistyczne i tezę tę wypada w tym miejscu uzasadnić. Otóż specyfika teatru sięga głębiej, niż w samo wykorzystanie zaangażowania osób chorujących. Podejmowana problematyka dostosowana jest każdorazowo do specyficznych potrzeb i wrażliwości pacjentów szpitala neuropsychiatrycznego w Lublinie – tych, którzy niejednokrotnie nie znajdują w sobie jeszcze sił do podjęcia decyzji wystąpienia na scenie i tych zdrowiejących – często domowników Środowiskowego Domu Samopomocy funkcjonującego przy Charytatywnym Stowarzyszeniu Niesienia Pomocy Chorym „MISERICORDIA” w Lublinie. Można powiedzieć, iż osoby te uczą się poniekąd dwóch ról jednocześnie: roli przypisanej postaci spektaklu i roli innej – społecznej, znajdują bowiem szansę ofiarowania społeczeństwu bagażu swoich doświadczeń, skarbu swojej wrażliwości; zyskują sposób uczestniczenia w życiu społecznym.