W ostatnich miesiącach przez Polskę przetacza się gorąca dyskusja o rozwiązaniach systemowych dotyczących osób z niepełnosprawnościami a raczej o ich braku.
Ślimaczą się prace nad kluczową dla tej grupy osób ustawą o asystencji. Budząca nadzieję nowelizacja ustawy o pomocy społecznej, nawet jeśli zostanie uchwalona w proponowanym kształcie, nie przymnoży ilości mieszkań wspomaganych ani środków w samorządach na ich funkcjonowanie. Działa zaledwie 7 Wspomaganych Społeczności Mieszkaniowych (dla mniej niż 100 osób), wybudowanych i finansowanych z PFRON w ramach Programu, a nie systemu. Niektórzy bardziej operatywni rodzice budują i tworzą własnym sumptem miejsca zamieszkania dla swoich dorosłych dzieci. Rzadkie są takie inicjatywy samorządowe we współpracy z NGO.
Co się stanie z dorosłymi niesamodzielnymi osobami z niepełnosprawnością po śmierci osoby wspierającej? To pytanie dręczy tysiące rodziców/opiekunów. Widać to na forach internetowych.
W 2012 roku Polska ratyfikowała Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, w której w artykule 19 nasze Państwo zobowiązało się do podjęcia skutecznych i odpowiednich środków, aby:
- osoby niepełnosprawne miały możliwość wyboru miejsca zamieszkania i podjęcia decyzji co do tego, gdzie i z kim będą mieszkać, na zasadzie równości z innymi osobami, a także, że nie będą zobowiązywane do mieszkania w szczególnych warunkach,
- osoby niepełnosprawne miały dostęp do szerokiego zakresu usług wspierających świadczonych w domu lub w placówkach zapewniających zakwaterowanie oraz do innych usług wspierających, świadczonych w społeczności lokalnej, w tym do pomocy osobistej niezbędnej do życia i włączenia w społeczność oraz zapobiegającej izolacji i segregacji społecznej,
- świadczone w społeczności lokalnej usługi i urządzenia dla ogółu ludności będą dostępne dla osób niepełnosprawnych, na zasadzie równości z innymi osobami oraz będą odpowiadać ich potrzebom.